Pragmatyzm głosi, że jedyna funkcją myślenia jest wyrabianie przekonań. wszak według pragmatystów ludzie myślą tylko do momentu,
kiedy nabiorą przekonania o istnieniu czegoś w określony sposób, bądź nieistnieniu tejże rzeczy.
Przekonania są kształtowane za pomocą nawyków, reguł postępowania. Kiedy już dochodzimy do określonych przekonań, to one krystalizują się w naszym zachowaniu, można je poznać po tym, jak się zachowujemy, wyrażają się w nim. Teściami pojęć, do jakich dochodzimy są skutki, jakie te pojęcia przynoszą. Pragmatyści do byli przede wszystkim skrajni anty fundamentaliści, czyli jeśli coś twierdzili, to nie upierali się, że jest to jedyna prawda. Właściwie pragmatyści nie przyjmowali jedynych i ostatecznych prawd. Według nich nie było ostatecznych uzasadnień, nie ma tez czegoś takiego jak całkowita i absolutna pewność czegokolwiek. Pragmatyści przede wszystkim zwracali się ku życiu, ku faktom życiom, do tego, czym żyli ludzie na co dzień, do życia codziennego. Według nich też stąd wiedza miała służyć przede wszystkim życiu.
